Αρχική σελίδα - Ηλίας Σπ. Λάππας - Χειρουργός Μαστού - Μαστολόγος
Ιατρείο
Βιογραφικό
Επιστολές
Άρθρα
Σύνδεσμοι
 
 
 
Προηγούμενη σελίδα Σελίδα 4 από 6 Επόμενη Σελίδα
 

Βλάβες κυλινδρικών κυττάρων (columnar cell lesions)
Βλάβες όπου παρατηρούνται κυλινδρικά επιθηλιακά κύτταρα να επαλείφουν τις λοβιδιακές μονάδες του τελικού πόρου συναντώνται με αυξημένη συχνότητα στην CB και στις ανοικτές βιοψίες που γίνονται σε περιπτώσεις μαστογραφικών μικροαποτιτανώσεων. Η παρουσία τέτοιων αλλοιώσεων όταν εμφανίζουν ατυπία αποτελεί λόγο χειρουργικής εκτομής της βλάβης. Αν δεν παρατηρείται ατυπία δεν συνιστάται εκτομή, εφόσον υπάρχει ακτινολογική – παθολογοανατομική συμφωνία. Πάντως το θέμα χρήζει περαιτέρω έρευνας.

Βλάβες όμοιες με βλεννοκήλη (mucocele-like lesions)
Αυτές οι βλάβες αποτελούνται από κύστεις που περιέχουν βλέννη οι οποίες συχνά ρήγνυνται με αποτέλεσμα την εξαγγείωση βλέννης στο περιβάλλον στρώμα. Το επιθήλιο που καλύπτει αυτές τις κύστεις κυμαίνεται από καλοήθες σε ADH, μέχρι DCIS. Τέτοιες βλάβες μπορεί να παρατηρηθούν σε υλικό βιοψίας που λήφθηκε εξαιτίας μικροαποτιτανώσεων στη μαστογραφία. Σε περιπτώσεις αλλοιώσεων ομοίων με βλεννοκήλη, συνιστάται χειρουργική εξαίρεση τους για να αποκλειστεί η ύπαρξη ενός βλεννώδους (κολλοειδούς) DCIS ή ενός διηθητικού βλεννώδους καρκινώματος.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

ΛΟΒΙΑΚΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ IN SITU (LCIS)

Σύμφωνα με το NCI (National Cancer Institute) μια ασθενής με LCIS έχει 25% πιθανότητα να αναπτύξει διηθητικό καρκίνωμα του μαστού είτε λοβιακό, είτε πορογενές (σε περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις)
Επιλογές θεραπείας τους LCIS:
1. Παρακολούθηση μετά τη διαγνωστική βιοψία
2. Ταμοξιφένη για την μείωση της συχνότητας εμφάνισης διηθητικού καρκίνου*
3. Αμφοτερόπλευρη προφυλακτική μαστεκτομή, χωρίς μασχαλιαίο λεμφαδενικό καθαρισμό σε ασθενείς υψηλού κινδύνου (ισχυρό κληρονομικό ιστορικό, ένδειξη κληρονομικότητας – BRCA 1-2)
(*Μελέτες για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού που βρίσκονται σε εξέλιξη, περιλαμβάνουν μεγάλη κλινική έρευνα (STAR) που συγκρίνει τα οφέλη και τους κινδύνους της ταμοξιφένης ενάντια της ραλοξιφένης σε μετεμμην/κές ασθενείς υψηλού κινδύνου).

ΠΟΡΟΓΕΝΕΣ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ IN SITU (DCIS)

Το DCIS αποτελεί ετερογενή ομάδα μη διηθητικών νεοπλασματικών εξεργασιών με διαφορετικό δυναμικό κακοήθειας. Οι περισσότερες από τις νέες περιπτώσεις DCIS είναι μη ψηλαφητές βλάβες που αποκαλύπτονται με τη μαστογραφία. Τα συχνότερα μαστογραφικά ευρήματα είναι μικροαποτιτανώσεις, αλλά μερικές βλάβες μπορεί να εμφανίζοντα ως οζώδεις σκιάσεις ή ως απεικονιστικές παραμορφώσεις της αρχιτεκτονικής του μαστού.
20% των ασθενών με διάγνωση DCIS στη SCB με βελόνη 14G στην τελική διάγνωση μετά την χειρουργική επέμβαση είχαν διηθητικό καρκίνο και αυτό οφείλεται στο μικρό σχετικά μέγεθος του δείγματος. Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι η ασθενής να οδηγηθεί ξανά στο χειρουργείο για λεμφαδενικό καθαρισμό της μασχάλης. Με τη χρήση πιο εξελιγμένων τεχνικών βιοψίας, όπως της VAB με βελόνη 11G, λαμβάνονται μεγαλύτερα δείγματα ιστού, οπότε το παραπάνω ποσοστό πέφτει στο 5% σε μεγάλες σειρές.

Επιλογές θεραπείας του DCIS:
Το πυρηνικό grade, η παρουσία νέκρωσης τύπου comedo, το μέγεθος του όγκου και το εύρος των ορίων εκτομής και η ηλικία, είναι σημαντικοί παράγοντες για την πρόβλεψη τοπικής υποτροπής ασθενών με DCIS. Ο προγνωστικός δείκτης Van Nuys συνδυάζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά και μας βοηθά στην ορθολογικότερη προσέγγιση της αγωγής του DCIS.

Από τη στιγμή που τεκμηριωθεί η διάγνωση του DCIS παρέχεται στην ασθενή πλήρης πληροφόρηση για την φύση της νόσου, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο μέγεθος και στην κατανομή της νόσου. Εάν τηρούνται οι προϋποθέσεις διατήρησης του μαστού (δηλ. αν η παθολογία μπορεί να εξαιρεθεί πλήρως με ελεύθερα όρια, δίχως μεγάλη παραμόρφωση του μαστού) εκτελείται ευρεία εκτομή. Η προσθήκη ακτινοθεραπείας βασίζεται στα βιολογικά χαρακτηριστικά της βλάβης, στο μέγεθός της και στην επάρκεια των χειρουργικών ορίων, δηλ. στον εξατομικευμένο κίνδυνο για τοπική υποτροπή. Σε ασθενείς με ελάχιστο κίνδυνο τοπικής υποτροπής μπορεί να αποφευχθεί η ακτινοθεραπεία. Ασθενείς με ενδιάμεσο κίνδυνο θα επωφεληθούν με την χρήση της, ενώ εκείνες που είναι υψηλού κινδύνου θα πρέπει μάλλον να υποβληθούν σε μαστεκτομή. Σε ασθενείς με μεγάλη βλάβη, τόση ώστε να είναι δύσκολη η επίτευξη καθαρών ορίων και παραδεκτού αισθητικού αποτελέσματος, πρέπει να συστήνεται μαστεκτομή, με ή χωρίς άμεση αποκατάσταση του μαστού.

Η μασχάλη σε ασθενείς με DCIS
Υπάρχει πλήρης ομοφωνία ότι δεν χρειάζεται καμία αγωγή για τη μασχάλη σε ασθενείς με DCIS.
Όταν το μέγεθος του DCIS είναι τόσο ώστε να απαιτείται μαστεκτομή μπορεί να γίνει βιοψία του φρουρού λεμφαδένα (SLN) κατά την εκτέλεση της μαστεκτομής. Αυτό γίνεται για να αποφευχθεί η ανάγκη επανεπέμβασης για χειρουργική σταδιοποίηση της μασχάλης, σε περίπτωση που η βιοψία του παρασκευάσματος της μαστεκτομής αποκαλύψει εστίες μικροδιήθησης. Αν τεκμηριωθεί η διήθηση, η βλάβη δεν θεωρείται πλέον DCIS, αλλά διηθητικό καρκίνωμα.
Στα προκαταρκτικά δεδομένα που είναι διαθέσιμα από τα αποτελέσματα της SLN σε ασθενείς με DCIS, η θετικότητα κυμαίνεται από 5%-13% σε ασθενείς με DCIS υψηλού κινδύνου. Είναι γενικά αποδεκτό ότι οι θετικοί λεμφαδένες οφείλονται σε μικροδιηθητική νόσο που δεν έχει ανιχνευθεί. Η κλινική σημασία αυτών των μικρομεταστατικών εναποθέσεων είναι ασαφής.

 
Προηγούμενη σελίδα Σελίδα 4 από 6 Επόμενη Σελίδα
 
 
 
 
Βασιλίσσης Σοφίας 48, Τηλ. 210 7227760, Κιν. 694 4591192